Tag » YAOI

Avengers high school [1]

       เนื้อเรื่องต่อไปนี้ไม่ได้ถูกโยงเข้ากับตอนปัจจุบันของอเวนเจอร์(หนัง) หรือฟิค(Alltony) แต่อย่างใด เป็นเพียงซีรีย์ตอนแยกเท่านั้น เนื้อเรื่องยาวต่างจากเนื้อเรื่องหลักโดยสิ้นเชิง มีการบรรยายใหม่เริ่มตั้งแต่ชั้นประถมถึงมัธยม มีฉากไม่เหมาะกับเด็กอายุต่ำกว่า18+ ค่ะ
9 kata lagi

( Chinese Fic ) : The Opaque Orchid

( Chinese Fic ) : The Opaque Orchid

The Opaque Orchid

Pairing: มู่หรงซู่/จางเจียเหา

Rate : Hard R

Summary : แม่ทัพหนุ่มมู่หรงซู่ไม่คิดจะปล่อยคุณชายจางไปง่ายๆหรอก!

ข้านะหรือ…ข้าก็คือ มู่หรงซู่ สมุหกลาโหมคนปัจจุบันแห่งนครฉางหลิง

ข้าได้แต่ถอนหายใจไปมา พร้อมกับถ่มน้ำลายลงบนพื้นระเบียงในจวนของข้า ในขณะที่ข้ากลับได้ยินเสียงฮัมเพลงของชายหนุ่มผู้มาเยือนเคหาสน์ของข้า…ซึ่งทำให้ข้ารู้สึกพิศวงนัก…ชายหนุ่มเจ้าเสน่ห์ เชื้อพระวงศ์เก่าแห่งนครฉางหลิง…จางเจียเหา…ข้ารู้ว่า หัวใจของข้าเต้นสั่นขึ้นแทบเป็นบ้า…เพราเขานั้นสง่างาม ร่างสูงแข็งแรง…ใบหน้าขาวผุดผ่องดุจหยกล้ำค่าควรเมือง หากยังคมสันอย่างชายชาตรี อีกทั้งสายตาเรียวงามเจ้าเล่ห์น่าเย้ายวนที่พร้อมปลุกกำหนัดของข้า…เขาทำให้ข้านึกถึงหลี่หยางจื้อ…หลี่หยางจื้อ พระมาตุลาคนงามของข้า…ที่ข้าอดทนมาหลายปีเพื่อครอบครอง…แต่มันก็ไม่มีทีท่าว่าจะเป็นจริงได้ง่ายๆ…

“ ท่านมู่หรง ไฉนท่านทำหน้าหงุดหงิดใจได้เล่า” ชายหนุ่มที่ยังดูอ่อนเยาว์กว่าข้าและหลี่หยางจื้อด้วยน้ำเสียงไพเราะและสะบัดเรียวพัดเล่มงามไปมาสมเป็นคุณชายเจ้าสำอาง

สายตาแสนคมกริบและหวานชวนมองนั้น ทำให้ข้ายิ้มกริ่มขึ้นมา…ร่างเพรียวแข็งแรงกว่าคนอื่นอย่างไรก็ต้องพ่ายแพ้ต่อข้า…เพราะข้ามีรูปร่างสูงใหญ่ดุจอสูรกาย…ไม่มีใครหนีรอดพลังจากสองมือของเขาได้พ้นหรอก!

“ คุณชายจาง…สามารถช่วยให้ข้าหายหงุดหงิดได้แน่แท้…เพียงแค่…”

สองมือของข้าเอื้อมไปโอบเรียวเอวบางนั้นเสีย พร้อมกับแอบหัวเราะในท่าทีไม่ทันตั้งตัวของจางเจียเหา…

“ เพียงแค่ ถ้าต้องการคนสนทนาด้วยก็เท่านั้น…”

ริมฝีปากบางได้รูปสวยเป็นแนวหยักลึกนั้นกลับเบี้ยวหนีหน้าของข้า

“ มันจะดีกว่านี้ ถ้าท่านไม่จ้องจะลวนลามแต่ข้า”

ร่างเพรียวนั้นสะบัดออกไป แต่ข้าก็ยั้งรั้งเรียวมือบางทั้งสองข้างไว้เสีย

“ เราก็แค่คุยกันเสียหน่อยจะเป็นไรเล่า”

จางเจียเหาส่ายหน้าคมสันไปมาด้วยความรำคาญใจ

“ ข้าไม่สะดวกใจกับท่านมู่หรง…ในเรื่อง…”

“ ดอกกล้วยไม้แสนโปรยเสน่ห์จะกลัวอะไรเล่า…ดอกไม้กาฝากเช่นเจ้า…มันก็ได้อยู่แค่ไปเกาะกินคนอื่น…”

“อย่าดูหมิ่นข้านะ ท่านมู่หรง…อย่าลืมแผนการนั้น ไม่เช่นนั้น ก็อย่าหวังว่า ข้าจะช่วยให้เจ้าเป็นฮ่องเต้และครอบครองพระมาตุลาที่ท่านต้องการมาเป็นสิบกว่าปี”

ข้าหัวเราะลั่น “ ก็เอาสิ…ทำให้ข้ารู้ว่าระหว่างข้ากับเจ้า ใครมันจะแน่กว่ากัน”

ข้าจึงได้บิดข้อมือใหญ่แต่ก็ยังเล็กกว่าของข้าอยู่ดี

” อ๊าาา..ท่านมู่หรง…”เสียงทุ้มหวานครางถามอื้ออึงในลำคอบอกข้า มือบางพยายามดันอกแกร่งออกห่างจากตัว ข้ารวบแขนเรียวงามของคุณชายแสนเจ้าชู่นั้นไว้ด้านหลังจนเขาทำพัดเล่มงามตกบนระเบียงบ้านของข้า และข้าลงไปหาซอกคอขาวเนียนน่ากัดทันที

“ ข้าจะทำให้เจ้ารู้สึกดีเอง คุณชายแสนร้ายกาจของข้า”


ข้ากระซิบบอกข้างหูพร้อมเป่าลมร้อนๆให้ลมปราณภายในกายของจางเจียเหาเริ่มถี่ขึ้น

และข้าก็ได้ก้มลงไปยังสายรัดเอวแสนงามของชายหนุ่มตรงหน้าของข้า

ข้ายิ้มกริ่ม เมื่อได้เห็นใบหน้าแดงระเรื่อของจางเจียเหา…สายตาคู่นั้นเริ่มได้ทีเย้ายวนข้า

“ ท่านมู่หรง แต่ว่านี่มันระเบียง…ระเบียงกลางแจ้ง…ข้าว่าเรา…”

“ หืมมมม…ข้าเป็นเจ้าของบ้านจะทำอะไรมันก็เรื่องของข้า…”

คุณชายจางนั้นเริ่มตัวสั่นเมื่อข้าได้ผลักเขาลงบนพื้นหินอ่อนของจวนชมทิวทัศน์แสนงามของข้า

ข้าดึงปิ่นเงินปักผมของเขาและกวานสูงน่ารำคาญออกไปเสีย ก่อนจะกระชากเรือนผมสีดำสนิทนนั้นมาไว้ในอุ้งมือแกร่งของตนเอง

“ ข้าจะเชยชมเจ้าก็ตรงนี้…คุณชายจางคนสวย”

จางเจียเหากระพริบตาไปมา เมื่อข้าขบกัดลงบนซอกคอขาวละเอียดและข้าก็ได้ขบมันให้เกิดรอบแดงขึ้นทั่วซอกคอ จากนั้นข้าก็ได้ยินเสียงครางแสนหวานที่เพิ่มตัณหาในตัวเอง

“ ไม่…ท่านมู่หรง…ไปทำกันในห้อง…”

“ แต่ข้าจะเอาตรงนี้ คุณชายจาง อย่าทำหน้าละอายเหมือนผู้หญิงหน่อยเลย”

ข้าได้ทีปลดสายกางเกงของจางเจียเหาและดึงกางเกงขาวภายในชุดยาวสีดำสนิทออกมา

“ อื้อออ…ท่านมู่หรง…ท่านมู่…อ๊าาา…”

เขายังครางใส่ข้า เมื่อข้าได้ลูบไล้เรียวขาอ่อนจนไปถึงส่วนแก่นกายที่ได้สัมผัสอากาศนั้นเสีย

และข้าก้ยังขบกัดซอกคอสีแดงเรื่อนั้นต่อไป…

“ ให้เจ้าเป็นของข้าสิ…จางเจียเหา…”

และข้าก็ได้กระชากคอเสื้อนั้นออกมาจนเห็นเรียวไหล่ขาวงามคมกริบ…แสนเย้ายวนใจข้านัก…

…มันช่างน่ากัดเสียนี้กระไร…

“ อื้อออ…ท่านมู่หรง…หนวดท่าน…มันแยงผิวข้านะ…”

ข้าหัวเราะดังลั่น “ เจ้าจะได้สัมผัสรสชาติใหม่ๆบ้างไง คุณชายจาง เจ้าเอาแต่หน้าสวยๆอย่างเดียวหรือไง หืมมม…”

“ ท่านถือวิสาสะมากดข้าทำไม…ข้าไม่อยากจะ…”

ข้าก็ปิดปากเจ้าหนุ่มเชื้อพระวงศ์อวดดีคนนี้ด้วยการบดขยี้ริมฝีปากสวยนั้นไปและข้าก็ได้ลิ้มรสวารีน้อยไหลริน…หวานจริง…และข้าก็บีบเค้นแก่นกายของเขาให้หนักขึ้นไปอีก…

“ ท่านมู่หรงซู่..อื้อออ…อาาาา…”

ข้าบำเรอกามด้วยวิธีนี้…โดยที่ข้ายังไม่ต้องทันปลดอาภรณ์ใดๆเลย มันก็สนุกไม่ใช่น้อย

จนร่างได้ยกร่างเพรียวนี้มานั่งบนตักของข้า…ซึ่งข้าก็ได้พร้อมปลดกางเกงของตนออกเพียงขึ้นเดียว…

“ รู้ไหม…คุณชายจางคนงาม…ข้าจะโอบเจ้าให้นั่งตักข้า…และ…และเข้าถึงตัวเองได้ง่ายขึ้น…”

ใบหน้างามคมคายของจางเจียเหาแดงระเรื่อ เพราะสัมผัสได้ถึงความแข็งใหญ่แห่งสกุลมู่หรงของข้า ซึ่งแน่นอนว่า ขนาดของเขายังเทียบข้าไม่ถึงครึ่งของข้า…

“ ท่านมู่หรง…อื้อ…ข้าสัมผัสมันได้…ใหญ่เหลือเกิน…”

น้ำเสียงยั่วสวาทของจางเจียเหาทำให้ข้าขยับกายตนเองลงในช่องทางเล็กแคบนั้นเสียพร้อมกับขยับจังหวะไปมาให้ขึ้นลงขึ้นลง จนชายหนุ่มในชุดขาวเริ่มอุทานร้องลั่น

“ อ๊าาาา…ท่านมู่หรงงงง…ข้าเจ็บบบ”

ข้าจึงปิดปากของเขา พลางกระซิบว่า “ จะให้คนทั้งบ้านแตกตัวมาหาเราหรือไง”

และข้าก็ได้ดันกายแกร่งของตนเองให้เข้าไปถึงเนื้อถึงแน่นข้างในช่องทางสวาทของคุณชายจางให้ลึกขึ้นแบบให้เขาหน้ามืดตามัวไปเสีย…

“ อ๊าาาา…อา…..อ๊าาาาาา…ท่านมู่หรง…”

“ ทนอีกหน่อยสิ คุณชายจางของข้า…ข้ายังไม่อยากรีบเสร็จ”

ข้าซุกไซ้เรือนผมสีดำขลับยาวดกหนาของจางเจียเหา…ราวกับข้าได้เห็นความคล้ายคลึงของเขากับหลี่หยางจื้อคนงามของข้า…แต่ข้าก็จะบำบัดความอยากความใคร่นี้เอง…

“ อ๊าาาา…อ๊าาา…”

“ จางเจียเหาของข้า อื้อออออ อือออ….แน่นซะดิบดี…”

ข้าดันร่างเพรียวบนหน้าตักของข้าให้กระแทกขึ้นลงแล้วลงอีกราวสิบครั้ง

จนกระทั่งข้าได้ปลดอารมณ์ของตนเองออกมา พร้อมกับของจางเจียเหาที่ได้ปลดลงบนมือซ้ายที่ข้ารูดเข้ารูดออกด้วยความใคร่ทะยานอยาก

“ คุณชายจางคนสวย” ข้ายกเรียวคางหมดจดแสนนิ่มเนียนก่อนที่จะให้ศีรษะงามได้รูปก้มลงไปยังแก่นกายของข้าอีกครั้ง

“ ช่วยล้างข้าทีสิ…จางเจียเหา…ให้ข้าได้สัมผัสกับริมฝีปากและลิ้นแสนคล่องของเจ้า”

ชายหนุ่มผู้มีอายุน้อยกว่าข้าเกือบสิบปียินยอมพร้อมกับส่งรอยยิ้มยั่วเย้า

จางเจียเหาได้ใช้ลิ้นจากริมฝีปากตวัดส่วนปล่อยอารมณ์ของข้า และก็ได้บีบยังลูกกลมทั้งสองข้างของข้า…ทำให้ข้าขยุ้มเรือนผมสีดำขลับเป็นมันเงาของเขา พลางหอบหายใจ

“ เจ้ามันเป็นดอกกล้วยไม้แสนยวนใจข้าแท้…อ๊าาาา…อาาาา…”

และข้าก็รู้สึกว่าตัวเองได้ปล่อยอารมณ์ออกมาเป็นใครที่สองแล้ว เมื่อเรียวลิ้นของคุณชายจางตวัดมากินของเหลวสีขุ่นราวกับนมสดของข้าอีกครั้งด้วยความโหยหา

“ ข้าพอใจแล้วน่าาา คุณชายคนดีแสนหวาน”

ข้าประคองไหล่ของเขาให้มานั่งข้างกาย ก่อนที่ข้าจะเชยชมริมฝีปากสีแดงเรื่อซึ่งยังเปื้อนส่วนปลดปล่อยของข้าให้หมดจด…ข้าไม่รังเกียจส่วนปล่อยของตนเองหรอก…เพราะข้าเคยทำแล้ว ตั้งแต่ข้ามีอารมณ์ทางเพศครั้งแรก เมื่ออายุได้สิบสามปี…ก่อนที่ข้าจะรู้จักเพศรสที่แท้จริงตอนอายุสิบหกปี…ข้าพึงพอใจในสิ่งที่ข้าทำเสมอมา…

จางเจียเหานั้นเองก็ไม่ได้ต่างจากข้านักหรอก…การปรนเปรอในหอคณิกา…ทำให้เราสองคนไม่ได้ต่างกันในเรื่องการบำเรอทางเพศให้แก่กัน…ข้ายิ้มระรื่น…

“ ท่านมู่หรง พอใจข้าไหม” เจ้าตัวตัดสินใจถาม และข้าก็พร้อมตอบให้ทันที

“ พอใจ…และจะพอใจมากกว่านี้…ถ้าในค่ำคืนนี้ คุณชายเชื้อพระวงศ์แห่งฉางหลิงจะทำให้เตียงข้างอุ่นเสียหน่อย…”

จางเจียเหายิ้มเยาะ “ข้ามีลูกมีเมียให้ต้องกลับหาในคืนนี้….ขออภัย…”

ทำให้ข้าหยิกเรียวจมูกสวยด้วยความหมั่นไส้

“ คุณชายจางแค่คืนเดียว…มาอยู่กับข้า…ไม่ต้องห่วง…ข้าจะทำให้คืนนี้สำหรับเจ้า กลายเป็นความสุขสันต์ทีเดียว…พ่อดอกกล้วยไม้แสนหวานของข้า…”

ข้าเอนศีรษะซบลงบนเรียวไหล่งาม จนชายหนุ่มหน้าคมสวยถอนหายใจแผ่วเบา

“ ตกลง…ข้าจะค้างคืนกับท่าน”

ข้าเงยหน้าขึ้นเพื่อหยอกล้อกับริมฝีปากบางสวยนั้นอีกครั้ง…

…รอให้ถึงยามค่ำ…ให้เตียงของข้าอุ่นด้วยคุณชายจางคนงามคนนี้!….

…ให้ข้าได้บำเรอเขาจนสาแก่ใจเลยทีเดียว!…

…ดอกกล้วยไม้แสนซ่อนเร้น…ข้าจะขยี้เกสรให้หมดทั้งต้น!…

~*~*~*~*~*~

คู่นี้เน้นความหื่นใส่กันจริงๆ ฮี่ๆๆๆ เดี๋ยวพี่ซู่กับพี่จางมีต่อแน่ๆ

ตอนนี้ไม่ไหวแล้ว ขอไปนอนนน ฝันเด้ค่าาา ~~~~

(Chinese Fic): The Passion of Plum Flower

( Chinese Fic ) : The Passion of Plum Flower

The Passion of Plum Flower

Pairing: จางเจียเหา/มู่หรงยงหลาง

Rate : R

Summary : จางเจียเหาได้เชยชมมาลีเหมยแสนหวานของตน…หลางเอ๋อร์ของข้า…

~*~*~*~*~*~

ข้าแย้มยิ้ม…แน่นอนสิ…ทำไมข้าจะไม่ยิ้ม…ข้าแย้มริมฝีปากบางได้รูปของข้า…

เมื่อข้าเลิกม่านของห้องพักในหอคณิกาชายเลื่องชื่อที่ข้าชอบมาเสพสำราญในยามที่ข้าหน่ายจากการงานและครอบครัวของข้า…ในที่สุด ข้าก็สามารถทำให้ดอกเหมยน้อยของข้ามาอยู่กับข้า…

ร่างสูงเพรียว ดูสง่างามสมชายชาตรี แต่มีใบหน้าอ่อนหวานปานน้ำผึ้งในยามฤดูใบไม้ผลิกับแก้วประกายสีนิลจากดวงตาเรียวใหญ่แสนสุกใสดังดวงดาราในยามรัตติกาลไร้แสงจันทรา…จมูกโด่งได้รูปงามกำลังดี…และริมฝีปากบางหากว่าเอิบอิ่มชวนจุมพิตคู่นั้น…ยงหลางของข้า…บุปผาเหมยแสนหวาน แม้ในยามฤดูหนาว…กำลังจะได้เป็นของข้า…

ร่างเพรียวบางอยู่ในชุดยาวสีขาวและผ้าคลุมสีชมพูหวานสวย ซึ่งข้าได้บังคับให้เขาสวมใส่…เขาได้งดงามดุจอิสตรีแน่งน้อยบอบบาง…น่าขันเหลือเกิน…ทายาทแห่งสกุลมู่หรง สกุลนักรบที่กล้าแกร่งที่สุดแห่งนครฉางหลิง…ต้องมาอยู่ในเสื้อผ้าเช่นนี้…ข้าต้องการให้เขาในแบบที่ข้าต้องการได้ครอบครอง…

“ หันหน้ามาหาพี่เจียเหาคนนี้หน่อยสิ” ข้าขยับกายไปนั่งเบื้องหน้าของหนุ่มน้อยที่ข้าหลงใหลตั้งแต่แรกพบ มือเรียวงามของข้าลูบไล้เรือนผมยาวสลวยซึ่งตอนนี้เกล้ามวยและทิ้งตัวลงมายาวประกลางแผ่นหลังกว้าง…หากว่าบอบบางดุจแก้วเจียระไน แค่เขวี้ยงทิ้งมันก็แตก!

“ หึ!” ใบหน้าสวยหวานของเขาหันหนี “ ท่านหยามเกียรติของข้าเกินไปแล้ว!”

“ อะไรกันเล่า หลางเอ๋อร์น้อย” ข้าหัวเราะพร้อมขยับกายตนเองในอาภรณ์ยาวสีดำสนิทมาประชิดมู่หรงยงหลาง พลางยกปลายเส้นผมของเขาขึ้นจูบด้วยความเสน่หา

“ อะไรที่ทำให้ข้าคิดว่า พี่หยามเกียรติเจ้า…รู้ไหม การที่ข้าต้องการให้เจ้ามาอยู่ในอ้อมกอดของพี่…ถือว่าเป็นการให้เกียรติอย่างที่สุดแล้ว หลางเอ๋อร์คนดี…เจ้าช่างงดงามเกินกว่าที่ข้านึกถึงเสียจริง…แม้ในยามใส่เสื้อผ้าของสตรีแสนงาม หึๆ…”

สองมือเรียวบอบบางนั้นกำหมัดเข้าหากันจนแน่น

“ แต่ข้าไม่ได้ต้องการท่าน เพราะข้าไม่ได้รักท่าน”

“ เจ้าคิดว่าการร่วมอภิรมย์สมสวาท จำเป็นต้องใช้คำว่า รัก ด้วยเหรอ”

ข้าเห็นยงหลางกัดริมฝีปากสวยด้วยความเจ็บใจ ที่ถูกสมุนของข้าใช้ยาสลบใส่เขาและนำตัวเขามาที่ห้องส่วนตัวในหอคณิกาแสนหรูหราอันดับหนึ่งแห่งนครฉางหลิง

“ และท่านหยามเกียรติของข้าเกินไป…ข้าไม่ต้องการ…”

ข้าจึงโต้ตอบว่า “ หรือให้พี่ไปกราบทูลเรื่องบิดาของเจ้าเป็นกบฏต่อพระมาตุลาดีหรือไม่…ถ้าเจ้าขัดขืน…แม้แต่นิดเดียว…เจ้าจะได้เห็นบิดาของเจ้าอยู่ในลานประหาร”

“ อย่านำท่านพ่อมาขู่ข้านะ! จางเจียเหา! ข้าไม่ต้องการฟัง!”

ร่างเพรียวบางแกมล่ำสันนั้นขยับกายหนี แต่ว่าเขาก็ว่องไวสู้ข้าไม่ได้หรอก

ยามที่ข้าตรงเข้าโอบเรียวเอวบอบบางของยงหลางไว้แนบแน่น พร้อมกับใช้ริมฝีปากกัดเรียวคอระหงแสนหวานนั้นอย่างเต็มแรง จนหนุ่มน้อยแห่งสกุลมู่หรงพยายามขัดขืน

“ ปล่อยข้านะ! คุณชายจาง! ปล่อย!”

ข้าหัวเราะระรื่น เมื่อได้เห็นใบหน้าแสนซื่อแสนหวานของยงหลางกำลังแดงก่ำเหมือนกับผ้าคลุมของเขา…แต่ข้าก็ไม่ปล่อยให้ตัวเองทนไม่ไหวอีกต่อไป…ข้าต้องการเขาเหลือเกิน…

“ หลางเอ๋อร์ของข้า…” ข้าเชยเรียวคางมนให้ขึ้นมาสบตาของข้า สายตาทรงเสน่ห์ของข้า ไม่มีใครหลีกหนีมันไปได้หรอก…ทุกคนย่อมศิโรราบต่อสายตาแสนงดงามจากสกุลจาง…ต้นราชวงศ์แห่งนครฉางหลิงทั้งสิ้น ข้าลูบไล้โหนกแก้มสวยจนถึงริมฝีปากอิ่มน่าบดขยี้เหลือทน

แต่ว่ามู่หรงยงหลางกลับกัดนิ้วของข้าเต็มแรงจนเลือดไหลจากปลายนิ้วของข้า ทำให้ข้าอุทานร้องดัง และร่างเพรียวบางก็รีบวิ่งไปยังประตูห้อง…แต่ข้าก็เริ่มรู้สึกถึงตัณหาของตนเองกำลังลุกโชนขึ้นจนข้าไม่สามารถห้ามใจได้อีกแล้ว…แรงมาก็แรงกลับสิ…

“ ยงหลาง! เจ้าหนีข้าไม่พ้นหรอก!” ข้าตะโกนและรีบคว้าข้อมือเรียวสวยมาบิด

ยงหลางยังคงตะโกนร้องดังลั่น “ ปล่อยข้า! ปล่อยนะ!”

หึ! ข้าจะไม่ปล่อยเจ้า เพราะยามนี้เจ้าต้องเป็นของข้า!

ข้าผลักร่างเพรียวบางลงบนฟูกนุ่มใหญ่ซึ่งเป็นที่นอนรับรองชั้นดีของข้า

และข้าก็ได้ทาบทับร่างเพรียวบอบบางนั้นเพื่อกั้นไม่ให้เขาหนีไปได้

“ อย่าได้คิดหนีพี่ไปไหนเลยน่า…”

ข้าก้มลงประกบริมฝีปากตัวเองลงบนริมฝีปากแดงเรื่อนั้นด้วยความใคร่ จนแทบกระชากลมหายใจไปจากเขาให้เสียหมด…ดวงตากลมงามของยงหลางเบิกกว้างด้วยตกใจเมื่อข้าได้สอดเรียวลิ้นเข้าไปในช่องปากของเขาประกอบกับตวัดเรียวลิ้นของเขาให้มันเป็นของข้า…

…จุมพิตนี้ช่างหวานและขมได้ใจเหลือเกินเสียจริง…

“ ไม่…” เสียงครือจากริมฝีปากบางอิ่มที่ข้าบดขยี้เมื่อครู่ได้แต่ปฏิเสธ

แต่ข้ายังใช้ริมฝีปากของตนเองยังกัดลงบนโหนกแก้มกว้างและเรียวคางของเขา

จนถึงซอกคอขาวให้มันเป็นสีแดงเรื่อด้วยรอยจูบของข้า…

“ ไม่…อย่านะ…ท่านพ่อ…ท่านพ่อ…ช่วยลูกที…”

เขาเรียกขานหาบิดาของเขางั้นหรือ…การเรียกขานบิดาทำให้ข้านึกถึงลูก…ชิวเอ๋อร์…ชิวเอ๋อร์น้อยของข้า…ทำให้ข้าเริ่มใจเย็นลงว่า ข้าไม่ควรกระทำรุนแรงต่อยงหลาง…

“ ไม่เอาน่า…ยงหลางของข้า…” ข้าลูบกระหม่อมงามของเขาแล้วจุมพิตลงบนหน้าผากสวยแบบที่ข้าปฏิบัติต่อลูกชิวเอ๋อร์ของข้าในยามที่ข้าเห่กล่อมเขาให้หลับใหล

“ เจ้าไม่ต้องกลัวพี่…พี่สัญญาว่าจะไม่ให้เจ้าเจ็บปวดเกินไปแน่นอน…เพราะข้ารู้สึกว่าต้องการให้เจ้าอยู่เคียงกายข้ามากเหลือเกิน…”

ใบหน้าหวานละมุนยังเมินหน้าหนีข้า “ แต่ข้ามีคนที่ข้ารักอยู่แล้ว ข้าไม่ได้ต้องการท่านเลย…”

“ ใครกันที่เจ้าหลงรัก…ให้ข้าได้รู้สิ…ถ้าเจ้าไม่ตอบสนองความต้องการของข้า..ข้าจะจัดการกับชีวิตของคนที่เจ้ารักแล้วให้หมดลงไป…อย่างไรดีนะ…”

ข้ายกเรียวแขนสวยขึ้นมาจูบไปมาด้วยไฟปรารถนาที่ยากจะดับลงได้

“ ไม่…อย่าทำร้ายเขา…อย่าทำร้ายเขา…”

ดวงตาของข้าสบกับดวงตากลมใหญ่แสนไร้เดียงสานั้น

“ บอกมาสิ…หลางเอ๋อร์…ใครกัน…”

ริมฝีปากบางสวยเม้มแน่นพร้อมกับส่ายหน้าไปมา

“ ข้าแค่รักเขา ทั้งที่รู้ว่าเป็นไปไม่ได้…ข้าไม่ต้องการอะไรจากเขา…ขอให้ข้ารักเขาตลอดชีวิต…แค่รักเช่นนี้ก็พอแล้ว…”

ข้ากลับยิ้มกริ่มอย่างเยาะเย้ย “ อ้อ…รักที่เป็นไม่ได้เหรอ…ใครกันที่สูงส่งจนเจ้าไม่กล้าแตะต้อง…ข้ารู้ว่าเป็นใคร…โอ้…หนุ่มน้อยในอาภรณ์มังกรสีฟ้าสดใส…เรือนผมสะบัดเงางามต้องสายลมกับเสียงหัวเราะสดใสดังก้องในวังหลวง…จ้าวเทียนอี้หรือเทียนเอ๋อร์…ใช่ไหม…”

แล้วข้าก็ได้เห็นว่ายงหลางซบลงกับหมอนนุ่มพลางหลั่งน้ำตาจากดวงแก้วสีนิลคู่สวย

“ อย่ารู้เลย คุณชายจาง….ข้าขอร้องท่่าน”

ข้าก็แนบลงใกล้ใบหูเรียวบางของเขา “ อ้อ…เจ้ารักฝ่าบาทนี่เองสินะ…อ้อใช่ รักต้องห้ามเสียด้วย เอาสิ…ถ้าเจ้าไม่ย่อมเป็นของข้า…เจ้ากับมู่หรงซู่จะได้จบชีวิตไปพร้อมกัน…”

ยงหลางน้อยของข้าหลั่งน้ำตาลงอีกครั้ง ข้าจึงเอื้อมนิ้วของข้าเช็ดน้ำตาให้

“ ถ้าเจ้ายอมเป็นของพี่…ข้าสัญญา…ข้าจะให้เจ้าได้เชยชมฝ่าบาทของเราให้ได้…

ขอแค่เจ้ายอมเป็นของข้าในยามค่ำคืนนี้…หลางเอ๋อร์ของข้า…”

ยงหลางถอนหายใจติดขัด เมื่อข้าก้มลงจุมพิตเปลือกตาและพวงแก้มเนียน

“ ตกลง…ข้าเป็นของท่าน…”

พูดง่ายแบบนี้ก็ดี…

ข้าจึงประคองเรียวคางนั้นขึ้นมาพร้อมกับส่งจุมพิตอย่างหอมหวลให้แก่หนุ่มน้อยในอาภรณ์สตรีเช่นนี้…ข้าต้านทานเสน่ห์นี้ไม่ไหวอีกต่อไป…

สองมือของข้าถอดเสื้อของตนเอง ก่อนจะตามด้วยผ้าคลุมสีชมพูอ่อนของร่างบอบบางที่ยังแสดงอาการขัดขืนของข้าเล็กน้อย แต่ข้าก็ทำด้วยความนุ่มนวลที่สุด ยามข้าได้ดึงคอเสื้อสีขาวตัวบางนั้นออกมา พร้อมกับสางเรือนผมสีดำประกายน้ำตาลยาวสลวยของหนุ่มน้อย จนมันสยายรับกับหมอนนิ่มสีขาว ข้าก้มลงตามรอยการถอดเสื้อยาวแสนบางของยงหลางออกช้าๆ

เพื่อยั่วยวนอารมณ์ของเขา พร้อมกับใช้วิชาการร่วมรสให้เขาได้เรียนรู้ไปในตัวด้วย

“คิดสิ…หลางเอ๋อร์ของข้า ถ้าเจ้าได้เชยชมฝ่าบาทแล้วจะเป็นอย่างไร…พี่จะมอบมันให้เจ้า…”

ข้าก้มลงเชยชมหน้าอกกว้างแสนสวยดังภาพวาดงามวิจิตรพร้อมกับใช้ลิ้นละเลียยอดบัวงามสีชมพูระเรื่อดังสีเดียวกับริมฝีปากบางอิ่มของเขา ให้ข้าได้สอนหลางเอ๋อร์ของข้า…ให้ข้ายอมจำนนต่อข้า…และข้าจะสุขใจมากยิ่งนัก…

“ คุณชายจาง…ได้โปรด…” เขาเริ่มครางขึ้น เมื่อข้าขยับมาบนเรียวเอวสะสวยของเขา หลังจากที่ข้าได้จุมพิตโลมเลียหน้าท้องงามล่ำสันของเขา…บางทีข้าก็พึงใจนักหนาที่ได้เชยชมหนุ่มร่างสมส่วนแข็งแกร่งมีกล้ามเนื้อน่าขยำเช่นนี้…หนุ่มร่างผอมบางนั้น ข้าคุ้นเคยจนเริ่มเบื่อเสียแล้ว…ข้าได้ใช้ริมฝีปากของตนเอง…ดึงสายรัดกางเกงนั้นออกเสีย…

“ คุณชายจาง…ข้า…ไม่อยาก…” สองนั้นรีบดึงกางเกงหนีข้าเสีย นั่้นทำให้ข้ายิ้มร่า

“ เรียกว่า ท่านพี่ สิ…หลางเอ๋อร์…และอย่าได้กลัวพี่”

ริมฝีปากสวยสั่นระริก ยามตัดใจเรียกขานข้าว่า

“ ท่านพี่…ท่านพี่…ข้าไม่อยาก…”

ข้าต้องการให้เขาเป็นของข้า เป็นภรรยาของข้า รองเพียงอี้เชียนที่ข้ารักเท่านั้นเอง…ให้ข้าได้เป็น สามีชั่วคราวของยงหลางก็ยังดี…และข้าก้ได้ตัดสินใจยืนขึ้น และถอดกางเกงสีขาวของตนเองออก ข้าได้แต่ยิ้มเยาะ เมื่อดวงหน้างดงามนั้นได้แดงเข้มราวกับดอกเหมยแบ่งบานในยามฤดูใบไม้ผลิ…ข้าต้องการเขาเสียจริง…จนข้ารู้สึกถึงความแข็งขืนของตนเองได้…

“ มองพี่สิ ดอกเหมยน้อยของพี่ มันเป็นของเจ้า”

ข้าดึงมือบางขึ้นมาสัมผัสแก่นกายที่เริ่มแข็งตัวของข้า และข้าก็กล่าวด้วยเสียงพร่ามัว

“ รูดขึ้นรูดลงให้พี่สิ…หลางเอ๋อร์…”

ยงหลางยอมทำตามด้วยความติดขัด และข้าก็ได้ทีดันศีรษะสวยนั้นให้ได้ประชิดกับแก่นกายของข้า หนุ่มน้อยได้แต่หลับตาหนี ขณะที่ข้าย้ำว่า “ ข้าอยากสัมผัสถึงริมฝีปากของเจ้า หลางเอ๋อร์คนสวย หรือ…ให้ข้าทำด้วยดีไหม…”

“ หมายความว่าอะไร…อ๊าาา…” ข้าจับร่างเพรียวบางให้นอนขดข้างกายของข้า ให้ศีรษะของเขาอยู่หว่างของข้า และข้าก็จับหว่างขาขาวผ่องมาอยู่หว่างศีรษะของข้า จากนั้นข้าก็ได้ครอบครองแก่นกายเรียวยาวของยงหลางด้วยริมฝีปากบางของข้า ขณะที่ยงหลางก็ยอมโลมเลียกับส่วนสำคัญของข้าเช่นเดียวกัน…อ๊าาาา…ข้าชอบท่าร่วมรักเช่นนี้เหลือเกิน…

“ อ๊าาาา…อาาาา…” เราทั้งสองผลัดกันโลมเลียส่วนสำคัญแห่งความเป็นบุรุษเพศ จนในที่สุดยงหลางก็ได้หลัั่งน้ำรักออกมาเสียก่อน เพราะเขาเสร็จได้เร็ว…หนุ่มน้อยอ่อนประสบการณ์…

ข้าต้องการแตกตัวลงในช่องทางสวาทของเขาที่ข้ากำลังโลมเลียให้มันเปียกชื้น

“ หลางเอ๋อร์น้อยของข้า ช่างหวานนัก” ข้ายิ้มกริ่มและข้าก็จับเขานอนราบลงบนฟูกอีกครั้ง

พร้อมกับแยกช่วงขาสวยให้ออกจากกัน ใบหน้าของหลางเอ๋อร์ของข้าทั้งแดงทั้งชื่นด้วยเหงื่อ

ข้าเช็ดเหงื่อแสนหวานให้บนหน้าผากและพวงแก้มของหลางเอ๋อร์น้อย จากนั้นข้าก็ตัดสินใจกดร่างเพรียวสวยให้เป็นของตน โดยการกระแทกแก่นกายลงในช่องทางสวาทนั้นเสีย

“ อ๊าาาา อ๊าาาาา….อย่าาาา…” เสียงครางหวานนั้นกลับยิ่งกระตุนอารมณ์ของข้า

ข้าตอบว่า “ เรียกชื่อของพี่ เรียกว่าท่านพี่สิ…หลางเอ๋อร์…เรียก!”

“ ท่านพี่จางเจียเหา…ท่านพี่จาง…อ๊าาาา…”

“ เจ้านิ ทั้งคับทั้งแน่นเสียจริง…แต่ข้าชอบมันพอๆกับช่องทางของสตรีเลย…อ๊าาาา…อาาาา”

ข้าได้กระแทกกระทั้นลงบนร่างเพรียวแสนหวานของหลางเอ๋อร์ พร้อมกับจูบเค้นริมฝีปากบางไปพร้อมกัน…และข้าก็ครางชื่อแสนไพเราะของเขา…

“ มู่หรงยงหลาง…ยงหลาง…หลางเอ๋อร์ของข้า…หลางเอ๋อร์…อ๊าาาา อ๊าาาาา….ข้าทนไม่ไหวแล้ว…หลางเอ๋อร์~!!!”

ในที่สุด ข้าก็ได้ปลดอารมณ์แห่งราคะของตนเองลงในช่องทางสวาทที่รัดรึ้งแก่นกายของข้าไว้แน่นหนา และข้าก็ได้ปลดมันออกมา พร้อมกับสะบัดเรือนผมยาวสลวยของตนเอง

สายธาราสีขาวใสของยงหลางก็ได้เปรอะเปื้อนลงบนมือของข้า…พร้อมกับไหลรินลงบนช่วงขาอ่อนนั้นเสีย…แม้จะมีน้ำสีแดงจางๆปนออกมาตามกัน…

“ หลางเอ๋อร์…” ข้าโน้มตัวนอนลงบนทรวงอกกว้างที่เต็มไปด้วยรอยจุมพิตของข้า

“เจ้าช่างน่ารักเสียจริง…ข้าอยากให้เจ้าเป็นน้องชายที่รักของข้ายิ่งนัก น้องชายคนงามของข้า…ยงหลางแห่งสกุลมู่หรงคนนี้”

ใบหน้านวลอ่อนโยนของหนุ่มน้อยกลับหลับตานิ่งและหันหนีไปเสีย ข้าจึงได้ใช้ผ้านวมสีทองมาคลุมกายของเราทั้งสอง ข้ายังจุมพิตเรียวไหล่แสนหอมละมุน และแผ่นหลังขาวสะอาดตา

“ แต่ข้า…ข้าก็ไม่ได้รักท่าน…ข้ารักฝ่าบาทเทียนเอ๋อร์…”

ข้าจึงเอนเรียวแขนของตนเองให้ศีรษะสวยได้หนุนนอน…น่าแปลกที่ข้ากลับทำกับยงหลาง…เพราะข้าไม่แสดงกิริยาแสนอ่อนโยนเช่นนี้กับใคร นอกจากอี้เชียนและลูกน้อยชิวเอ๋อร์ของข้า…

แต่ข้าเลือกที่จะทำกับมู่หรงยงหลางผู้นี้…จะว่าจิตใจของข้าเริ่มเปิดกว้างมากขึ้นหรืออย่างไร…

“ พี่นับถือเจ้าเสียจริง…เป็นคนอื่น…มีแต่จะโหยหาข้า และอยากอยู่กับข้า…มีแต่เจ้ายืนยันว่า ฝ่าบาทแห่งต้าเหวิ่นต้องเป็นของเจ้า…ถ้าเจ้ามีใจให้ข้าก็คงดี…”

หนุ่มน้อยเจ้าของผิวสีขาวปนน้ำผึ้งแสนเนียนละมุนตายังคงหันหนีข้าไปเสีย

“ ข้าเหนื่อยและข้าจะหลับ…”

ข้าถอนใจกับกิริยาแสนดื้อรั้นเหมือนเด็กน้อยเอาแต่ใจของยงหลางเสียเหลือเกิน…จนกระทั่งเขาหลับไปเสียก่อนข้า…ข้าจึงได้แต่สางเรือนผมแสนสลวยและจูบหน้าผากนวลให้แก่ใบหน้าที่หลับใหลด้วยความอ่อนเพลีย…

และข้ากลับรู้สึกว่า ข้าได้เห็นใบหน้าแสนหวานน่ารักของชิวเอ๋อร์เป็นภาพสะท้อนของยงหลาง

เมื่อเขายังขานว่า “ ท่านพ่อ…ท่านพ่อ…เทียนเอ๋อร์…เทียนเอ๋อร์…”

ข้าเม้มปากของตัวเองและคิดว่า ข้าก็ไม่ควรมอบหัวใจแห่งรักให้แก่ยงหลาง…

เพราะเขาไม่เลือกข้า…ข้าจะไม่ยอมเจ็บปวดจากเรื่องความรักเป็นแน่!…

“ ข้าต้องการให้เจ้าอยู่กับข้า ยงหลาง…เจ้าจะต้องรักข้าให้ได้…

ดอกเหมยน้อยของข้า…และของข้าเท่านั้น!”

~*~*~*~*~*~

รู้สึกว่าเป็นแนว bittersweet ซะจริงงง 555555

พี่จางเจียเหาที่รัก…เอาเถอะ…ท่านกินพี่หลางไปเถอะจ้ะ ไม่อยากขัดกันเลยยย!!!

I Love You Hyung!| ChanBaek| Chap 3| Yaoi

Park Chanyeol berbaring di atas ranjang miliknya. Matanya tertutup rapat. Ia mencoba mengingat banyak hal yang sudah terjadi beberapa hari lalu. Chanyeol benar-benar tidak paham dengan semua ini. 1.949 kata lagi

Yaoi

Laundry by Ogawa Chise

Laundry by Ogawa Chise is a yaoi one-shot with the subtitle: “How Wonderful Dormitory Life Is!”

SPOILERS

WARNING: SOME NSFW LANGUAGE CONTAINED BELOW… 446 kata lagi

Manga Review

[Update Collection] 2016/08/26

Ikasama Memori (Bản Eng) vol 1 + 2

Dear+ số tháng 8/2016 (Tặng kèm card Kabu x Onoe ở Comicomi)

Cốc Ameiro Paradox (Comicomi) 22 kata lagi

Khác

Zantei Boyfriend (Bạn trai tạm thời)

Tác giả: Takasaki Bosco

Thể loại: Yaoi

Tình trạng: Đang tiến hành

Kiểu đọc: xem từ phải qua trái

Pass: Pass 2 (Xem pass tại đây… 29 kata lagi

Yaoi