Tag » Dongho

Paradise [OS] (BaekHwi)

Paradise (the boy with purple hair)

#แบคฮวี

อาจเป็นเพราะแววตาทอประกายงดงามอย่างน่าประหลาดคู่นั้น หรือเพราะเรือนผมสีม่วงไลแลคโดดเด่นสะดุดตาที่กำลังปลิวไหวไปตามสายลมหนาวจับใจในช่วงเวลาใกล้สิ้นปี แต่คังดงโฮไม่สามารถละสายตาจากใครคนหนึ่งในหมู่ผู้คนเบื้องล่างเวทีไปได้เลย

ร่างกายของเขายังคงทำหน้าที่ของมันได้อย่างดีเยี่ยม มือสองข้างบรรเลงท่วงทำนองจากกีตาร์ตัวโปรดเพื่อประกอบกับเสียงร้องที่เปล่งออกมา แต่ในสมองกลับถูกแทนที่ด้วยภาพลวงของหลากสีสันสดสว่างในความว่างเปล่า มันงดงามทว่าช่างน่าฉงน

ผู้คนมากมายเดินขวักไขว่ในตลาดนัดวันคริสต์มาสแห่งนี้ บ้างหยุดดูและฟังบทเพลงของเขาเพียงชั่วครู่ บ้างก็เมินเฉย แต่ภาพของเด็กหนุ่มผมสีม่วงอ่อนคนนั้นเป็นเพียงสิ่งเดียวที่เขามองเห็น

เด็กหนุ่มร่างบางผู้นั้นสวมเพียงเสื้อสเวตเตอร์สีเทาตัวบางกับกางเกงยีนส์สีหม่น ดูอย่างไรก็ไม่สามารถต้านทานอุณหภูมิเฉียดศูนย์องศาตรงนี้ได้เลยสักนิด แต่ร่างบางผู้ที่ทำเพียงยืนนิ่งอยู่กลางจัตุรัสของเมืองกลับไม่มีท่าทีสะทกสะท้านกับความหนาวเหน็บแม้แต่น้อย สายตาคู่นั้นยังคงทอดมองมาที่เขา แววตาสองคู่จึงได้เชื่อมประสานกันอยู่เนิ่นนาน

ความจริงที่ว่าคนคนนั้น ยืนอยู่ที่จุดเดิมตรงนั้นไม่ไปไหนมาตั้งแต่เขาเริ่มแสดงจวนใกล้จะจบเต็มที ในขณะที่น้อยคนนักจะใส่ใจนักดนตรีไร้ชื่อเสียงอย่างเขาทำให้ดงโฮยิ่งรู้สึกสะดุดใจ 58 kata lagi

Fanfiction

Korean Shop Oppa [BaekHwi] (5)

5

Drop (1)

Get me with those ‘brown’ eyes, baby
As the lights go down
Give me something that will haunt me when you are not around… 44 kata lagi

Fanfiction

동하르방 2017 COMPILATION (NU'EST BAEKHO) [INACTIVE]

 동하르방 (BAEKHO) PHOTOS 

do not edit | do not re-upload
88 photos | download: data
reblog or like if you're going to download it
if you’re going to share it on twitter 
please mention… 6 kata lagi

Korean Shop Oppa [BaekHwi] (4)

4

BIG BAD WORLD

‘Are you okay?’ is such an annoying question.

ทุกครั้งที่ถูกถามว่า ‘ไม่เป็นไรใช่ไหม’ คนตอบก็เหมือนถูกกำหนดให้ตอบว่า ‘ใช่ ฉันไม่เป็นไร’ ไปโดยอัตโนมัติ

ทั้งที่บางครั้งความจริงมันไม่ใช่เลย

อาจเป็นเพราะคนเราไม่ต้องการแสดงความอ่อนแอให้ใครเห็น หรืออาจเพียงเพราะเรามองไม่เห็นประโยชน์ที่จะถ่ายทอดความทุกข์นั้นออกไป ในขณะที่อีกฝ่ายก็คงไม่ได้ใส่ใจและคงไม่ได้มาเข้าใจอะไรกับเรา

แดฮวีเป็นคนหนึ่งที่รู้สึกเช่นนั้นมาตลอด มันเหมือนเขากำลังต่อสู้กับโลกที่กว้างใหญ่ใบนี้อยู่คนเดียว ตัวเขาคิดว่ามันก็ไม่ได้เป็นปัญหาอะไรมากนักแม้จะเหนื่อยและหนักอยู่สักหน่อย 165 kata lagi

Fanfiction

Korean Shop Oppa [BaekHwi] (3)

3

ขี้เมา

 

 

วันนี้วันเสาร์…

And last Friday night was a disaster.

คืนวันศุกร์ที่แล้วคือหายนะ… คิดย้อนไปแล้ว แดฮวีก็ได้แต่บอกตัวเองว่าเขาจะพยายามหลีกเลี่ยงไม่ให้มันเกิดขึ้นอีก

คืนนั้นเขาจำได้ว่าตัวเองเมาจนเผลอร้องไห้ฟูมฟายออกมา… ก็ไม่ได้ฟูมฟายขนาดนั้น แต่ก็แค่หยุดไม่ได้เท่านั้นเอง

แดฮวีไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าน้ำตาหยุดไหลไปตอนไหน ได้สติอีกทีก็เกือบเย็นของอีกวันบนเตียงของควานลิน หมอนั่นเล่าว่าลากเขากลับมา หลังจากเขานั่งน้ำตาไหลไม่ยอมพูดไม่ยอมจาอยู่นาน

เห็นไหมว่าเขาไม่ได้ฟูมฟายอะไรขนาดนั้น

อย่างน้อยก็ไม่ได้แสดงความพ่ายแพ้ออกมาไปมากกว่าหยดน้ำใส ๆ ที่ไหลออกมาเงียบ ๆ 63 kata lagi

Fanfiction

Korean Shop Oppa [BaekHwi] (2)

2

Truly free

“ผมเห็นความเจ็บปวดในดวงตาของเด็กในภาพนะ คุณถ่ายทอดมันออกมาได้ชัดเจน แต่อย่าลืมโจทย์ของเรา ผมไม่เห็นความรู้สึกของคุณในงานเลย”

“องค์ประกอบภาพ การใช้สี คุณทำได้ดีอย่างไม่ต้องสงสัย แต่อารมณ์ที่ผมเคยเห็นในผลงานเก่า ๆ ของคุณมันหายไปไหนแล้วล่ะ”

ถ้อยคำวิพากษ์วิจารณ์ของอาจารย์ประจำวิชาถูกเล่นวนเวียนซ้ำไปซ้ำมาในสมองเขาราวกับแผ่นเสียงชำรุด มันทำให้ความรู้สึกหนักหน่วงในใจแดฮวียิ่งขยายตัวใหญ่ขึ้นจนแทบจะไม่เหลือที่ว่างให้เขาคิดเรื่องอื่นได้เลย

เขาไม่มั่นใจว่าเหล่าอาจารย์เห็นอะไรในผลงานของเขาตั้งแต่แรกถึงได้ยอมรับเขาเข้ามาเรียน

รู้แค่ว่าตอนนี้มันคงหายไปแล้ว

ใจจริงเขาก็อยากจะนำมันกลับมา แต่เราจะหาสิ่งที่ไม่รู้ว่าคืออะไรเจอได้อย่างไร

ได้มาอยู่ที่นี่จนถึงตอนนี้ เขาพบว่ามีเรื่องมากมายเหลือเกินที่เขาไม่เข้าใจ

จนบางทีเขาก็ชักจะเชื่อจริง ๆ แล้ว… ว่าที่นี่อาจไม่ใช่ที่ของเขา 320 kata lagi

Fanfiction

Korean Shop Oppa [BaekHwi] (1)

1

อปป้า

แดฮวีไม่ใช่คนพูดเยอะ

เขารู้สึกสบายใจมากกว่าที่จะระบายความรู้สึกออกมาในรูปแบบอื่นที่ไม่ใช่คำพูด

ส่วนใหญ่เขาจึงเลือกจะระบายมันผ่านทางผลงานศิลปะ

จริงอยู่ที่ว่าผลงานศิลปะนั้นอาจถูกตีความไปได้หลายทาง

แต่คำพูดเองก็เช่นกัน

อีกอย่าง… เขาก็ไม่คาดหวังว่าจะมีใครมาเข้าใจเขาได้ทั้งหมดอยู่แล้ว แม้จะพูดมันออกไป

ร่างเล็กแบกกระดานวาดภาพและกระเป๋าย่ามใบใหญ่ติดตัวลงมาจากรถประจำทาง ตามปกติแล้วเขาชอบที่จะเดินไปกลับมหาวิทยาลัยมากกว่าที่จะนั่งรถ แต่วันนี้คงต้องขอเป็นข้อยกเว้นเพราะสัมภาระที่มากจนวางกองรวมกันแล้วแทบจะพอกันกับขนาดร่างกายของตัวเอง

เขาเปิดเรียนมาได้สัปดาห์กว่า ๆ แล้ว แม้จะเป็นระยะเวลาไม่นานแต่ปริมาณงานนั้นไม่ได้แปรผันตามกัน เรื่องนี้เองก็ทำให้เขารู้สึกเครียดอยู่บ้างไม่มากก็น้อย

แม้แดฮวีจะชอบวาดรูป และชอบมาตลอดตั้งแต่จำความได้

แต่คงไม่มีใครคิดว่าเด็กที่เรียนสายวิทย์แถมยังเก่งเป็นระดับต้น ๆ ของชั้นมาตลอดจะเลือกมาเรียนศิลปะอย่างเต็มตัวในระดับมหาวิทยาลัยเช่นนี้

คุณครูและเพื่อน ๆ ของเขาไม่เคยคิด

Fanfiction